زيرا مردم قم به گرد قائم آل محمد - كه درودهاى خداوند بر او باد - اجتماع مى‏كنند، و همراه او قيام مى‏نمايند، و در كنار او استقامت مى‏نمايند، و او را يارى مى‏كنند.⁽²⁵⁶⁾

4- امام صادق (عليه السلام) در ضمن ذكر كوچيدن علم از كوفه به قم، و انتشار علم از قم به همه جا از مشرق و مغرب (كه قبلا در فصل اول ذكر شد) در پايان فرمود:

فيتم حجه الله على الخلق، حتى لايبقى احد على الارض لم يبلغ اليه الدين و العلم ثم يظهر القائم؛

حجت خدا به وسيله اهل قم (ساكنان قم) بر همه مردم تمام مى‏شود، به طورى كه در سراسر زمين، كسى باقى نمى‏ماند كه دين و علم به او ابلاغ نشده باشد، سپس حضرت قائم (عجل الله تعالى فرجه الشريف)ظهور مى‏كند.⁽²⁵⁷⁾

5- امام صادق (عليه السلام) پس از تمجيد از قم و اهل آن، فرمود:

اما انهم انصار قائميان و دعاه حقنا

آگاه باشيد كه اهل قم ياران قائم ما، و دعوت‏گران و خواهان احقاق ما هستند.⁽²⁵⁸⁾

6- اميرالمؤمنان على (عليه السلام) يادى از قم كرد و در ضمن گفتارى چنين فرمود:

تلك البلده التى يخرج منها انصار خير الناس ابا و اما وجدا وجده و عما و عمتا؛

اين شهرى است كه از آن بيرون مى‏آيند ياران بهترين انسان‏ها از جهت پدر، مادر جد پدرى و مادرى، عمو و عمه. (منظور از اين بهترين انسان‏ها، حضرت مهدى (عليه السلام) است.)⁽²⁵⁹⁾

7- در آيه 5 سوره اسراء مى‏خوانيم:

فاذا جاء وعد اوليهما بعثنا عليكم عبادا لنا اولى بأس شديد فجا سوا خلال الديار و كان وعدا مفعولا؛

هنگامى كه نخستين وعده فرا رسد، مردانى پيكار جو را بر شما مى‏فرستيم (تا سخت شما را در هم كوبند، حتى براى به دست آوردن مجرومان) خانه‏ها را جستجو مى‏كنند، و اين وعده‏اى است قطعى.

امام صادق (عليه السلام) پس از خاندان اين آيه، سه بار فرمود:

اين روايات حاكى از آن است كه قم همچون سابقه درخشان خود، در آستانه ظهور حضرت مهدى (عجل الله تعالى فرجه الشريف)پايگاه استوار طرفداران و منتظران آن حضرت است‏⁽²⁶⁴⁾ كه زمينه‏سازان نيرومند براى استقبال از امام قائم (عجل الله تعالى فرجه الشريف)خواهند شد و پس از ظهور آن حضرت، قم همان شهر قيام و خون خواهد بود، و اين سرزمين را به عنوان يكى از مراكز مهم پس از مكه و كوفه، براى حكومت جهانى حضرت مهدى (عجل الله تعالى فرجه الشريف)قرار خواهند داد.

ماجراى مسجد جمكران، كه شرح آن خواهد آمد و همچنين ماجراى مسجد امام حسن (عليه السلام) در كنار جاده قديم قم به تهران، جنب مدينه العلم كه خاطر نشان مى‏شود اين مطلب را تأييد خواهند كرد.

شهر قم، هم اكنون به عنوان پايگاه اصلى انقلاب اسلامى ايران، به رهبرى حضرت امام خمينى (رحمه الله) است، و يادآور ايمان، صلابت، پايمردى و پيشگامى مردان و زنان قم در پانزده خرداد سال 1342 ش، و ديماه سال 1357 است كه شعله‏اى برافروخت و به جاهاى ديگر سرايت كرد، و با رهبرى امام خمينى (رحمه الله) پيكره منفور رژيم طاغوتى شاهنشاهى را برانداخت، و به جاى آن، جمهورى اسلامى را پايه گذارى نمود.

ماجراى مسجد جمكران:

آغاز فرمان تأسيس مسجد جمكران، در شب سه‏شنبه 17 رمضان سال 293 هجرى قمرى (1129 سال قبل)⁽²⁶⁵⁾ بود.

شيخ فاضل، حسن بن محمد بن حسن قمى صاحب كتاب تاريخ قم (كه اين كتاب در سال 378 هجرى قمرى تأليف شده) معاصر شيخ صدوق‏⁽²⁶⁶⁾ از كتاب مونس الحزين فى معرفه الحق و اليقين از تأليفات شيخ صدوق، بناى مسجد جمكران را به دستور حضرت مهدى صاحب الزمان (عجل الله تعالى فرجه الشريف)چنين نقل مى‏كند:

شيخ عفيف و صاح حسن بن مثله جمكرانى مى‏گويد: شب سه‏شنبه هفدهم ماه رمضان سال 293 هجرى قمرى در سراى خود خوابيده بودم، نيمه شب بود، ناگاه عده‏اى به خانه‏ام آمدند و مرا از خواب بيدار كردند و گفتند: برخيز و امر حضرت مهدى (عجل الله تعالى فرجه الشريف)را اجابت كن كه تو را مى‏طلبد.

حسن به مثله مى‏گويد: برخاستم و آماده شدم و حركت كردم و چون به در خانه‏ام رسيدم جماعتى از بزرگان را ديدم، سلام كردم، جواب سلام را دادند، و خوش آمد گفتند و مرا به آن جايگاه كه اكنون مسجد جمكران در آنجا واقع شده، بردند، نگاه كردم ديدم تختى در آنجا نهاده شده، و فرشى نيكو بر روى آن تخت، گسترده‏اند و بالش‏ها تكيه كرده و پيرمردى در پيش روى او نشسته و كتابى در دست گرفته براى آن جوان مى‏خواند، ديدم بيش از شصت مرد كه بعضى جامه‏هاى سفيد و بعضى جامه‏هاى سبز بر داشته‏اند، در گرداگرد آن جوان، بر روى زمين نماز مى‏خواندند.

آن پيرمرد كه حضرت خضر (عليه السلام) بود مرا روى تخت نشانيد، و حضرت امام مهدى (عجل الله تعالى فرجه الشريف)(آن جوان) مرا به نام خود خواند و فرمود: برو به حسن به مسلم بگو تو چند سال است اين زمين را آباد مى‏كنى و ما خراب مى‏كنيم، پنج سال زراعت كردى، بار ديگر امسال شروع به زراعت كردى، بايد چه از اين زمين سود برده‏اى برگردانى، تا در همين محل، (از همان سود زراعت) مسجد بنا كنند، به حسن بن مسلم بگو اينجا زمين شريفى است، خداوند متعال اين زمين را از زمين‏هاى ديگر برگزيده و ارجمند نموده است، تو آن را گرفته و به زمين خود ملحق نموده‏اى خداوند دو پسر جوان از تو گرفت و هنوز متبه نشده‏اى، اگر از اين كار دورى نكنى، بلاى خداوند از ناحيه‏اى كه گمان نمى‏برى بر تو فرو مى‏ريزد.

حسن بن مثله عرض كرد: اى سيد و مولاى من، لازم است علامت و نشانه‏اى در اختيارم بگذارى، زيرا مردم سخن مرا بدون علامت و نشانه نمى‏پذيرند.

امام مهدى (عجل الله تعالى فرجه الشريف)فرمود: نزد سيد ابوالحسن برو و به او بگو برخيزد و بيايد و آن مرد (حسن بن مسلم) را بياورد، و منفعت چند ساله را از او بگيرد، و به ديگران بدهد تا صرف در بناى ساختمان مسجد شود، باقى وجوه را از رهق واقع در ناحيه ادهال كه ملك ما است نيز بياورد و ساختمان مسجد را تمام كند و نصف رهق را وقف اين مسجد كرديم، كه هر ساله وجوه درآمد آن را بياورد و در ساختمان اين مسجد به مصرف برسانند.

به مردم بگو! به اين محل اشتياق باشند و آن را عزيز بدارند، و در آن چهار ركعت نماز بخوانند، دو ركعت نماز تحيت مسجد، در هر ركتى يك بار الحمد و هفت بار قل هو الله احد و در ركوع و سجود هفت بار ذكر ركوع و سجود را بخوانند، سپس دو ركعت نماز صاحب الزمان بگذارند، به اين ترتيب كه در ركعت اول هنگامى كه در سوره حمد به آيه اياك نعبد و اياك نستعين) رسيدند، آن را صدبار بگويند، ركعت دوم را نيز به همين طريق انجام دهند، و تسبيح ركوع و سجود را در هر دو ركعت، هفت بار بخوانند، و بعد از نماز، يك بار تهليل (لا اله الا الله) بگويند، سپس تسبيح فاطمه زهرا (عليها السلام) را بگويند، آنگاه سر بر سجده نهاده و صد بار بر پيامبر و آلش، صلوات بفرستند.